Sıradanlık Senfonisi

Ölülerin çoktan uyuduğu saatlerdi. Telefonu ilk çalışında duydu fakat kalkamayacak kadar sarhoştu. Telefon susmaksızın, ısrarcı bir şekilde çalıyordu. Ve en sonunda bütün gücünü toplayıp telefonun kablosuna eğildi. Telefonu kendine çekmeyi başardı ve açtı.

 

”alo”

 

”Rick, benim Sony”

 

”Umarım karını düzmem için arıyorsundur. Gecenin bu saatinde başka bir şey için arıyorsan oraya gelir ve bütün kemiklerini kırarım!” Devamı hakkındaSıradanlık Senfonisi